เรื่ิองสั้น ลำดับที่ 5 : เตียงนอนใหม่ของลูซี่

"ลู... หนูเป็นเด็กดีหรือเปล่าจ๊ะ 
ไหนใครเป็นคนเก่ง ยกมือซิ"
เสียงน่ารักของ อิสซาเบล ดังออกมาจากเครื่องเล่น DVD
สองพ่อลูก ทอม กับ ลูซี่ นั่งเล่นอยู่บนโซฟา 
ทอม กอดลูกสาวตัวน้อยของเขา ไว้ในอ้อมอก
น้ำตาเขาไหลพราก เพราะอิสซาเบล ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่งดงามระหว่างเขากับเธอ
อุบัติเหตุระหว่างการไปพักผ่อนวันหยุด
พรากเธอไปจากครอบครัวชั่วนิรันดร์
"เราจะคิดถึงคุณนะ อิสซาเบล..."
ทอมพูดพร้อมกับส่งจูบให้กับจอทีวี 
มันกำลังฉายภาพของอิสซาเบล อุ้มลูซี่ ในวัยเพียง 4 ขวบ
เธอบรรจงจูบไปที่แก้มของ ลูซี่ เบาๆ...

ลูซี่... นอนหลับไปแล้ว ด้วยความไร้เดียงสาและการเล่นซนมาตลอดทั้งวัน
เด็กน้อยผมสีน้ำตาลอ่อน ดวงตากลมโต
ในวัย 7 ขวบ เธอควรได้รับความอบอุ่นจากแม่ด้วย
แต่นั่นสายเกินไป...
ทอม โทษตัวเอง ที่เป็นต้นเหตุนำไปสู่ความสูญเสียครั้งนี้
"ลู พ่อขอโทษนะลูก" 
ทอม ลูบหัวของลูกสาวอย่างเอ็นดู
น้ำตารื้นขึ้นมาในดวงตาทั้งสองข้าง
เขาปิดทีวี เพื่อจะอุ้มลูซี่ไปที่ห้องนอน 
แต่เตียงนอนของลูซี่เก่าเกินไป ขาเตียงพังไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน
เธอเคยนอน กับ อิสซาเบล แม่ของเธอมาตลอด
นั่นเพราะทอม มีงานต้องออกนอกเมืองอยู่บ่อยครั้ง
แต่เมื่ออิสซาเบลจากไป ทอม ลาออกจากงาน
เขามาเป็นช่างตัดไม้ และเปิดที่ทำงานในโรงรถที่บ้าน
วันพรุ่งนี้ เขาว่าจะไปดูเตียงนอนมือสองให้กับลูซี่

"พรุ่งนี้พ่อจะหาเตียงนุ่มๆสบายๆ มาให้นะลูก..."
ทอมวางลูซี่ลงบนฟูกที่เพื่อนบ้านใจดีนำมามอบให้
ภาระหนี้สินทำให้เขาขัดสนกว่าที่เป็น...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
เสียงประตูบ้านถูกเคาะ ทำให้ทอมสะดุ้งตื่น
เขาพบว่าเผลอหลับไปพร้อมกับลูซี่ 
"นั่นใครครับ" ทอมตะโกนถาม
"ผมดีแลนไงทอม" เสียงชายในวัยเกษียณ ดังขึ้นหน้าประตู
"อ้อครับ คุณดีแลน รอซักครูครับ"
ทอม รีบเดินลงไปเปิดประตูต้อนรับ
"เชิญเข้ามาข้างในก่อนซิครับ คุณดีแลน มีธุระอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ?"
ทอมเชื้อเชิญแขก พร้อมกับเดินไปหยิบน้ำชามาต้อนรับ
"ขอบใจนะทอม.." 
ดีแลน กล่าวขณะนั่งลงตรงโต๊ะรับแขก
"ผมรู้มาจาก มากาเรต ว่าคุณกำลังหาเตียงให้ลูซี่อยู่"
"ใช่ครับ ผมว่าพรุ่งนี้จะเข้าไปดูเตียงมือสองให้แกซักหน่อย"
ทอมพยักหน้ารับ พร้อมกับสีหน้าที่กังวลใจ
"ผมรู้ทอม อะไรๆแย่ลง หลังจาก อิสซาเบล จากไป..."
ดีแลน กล่าวอย่างเข้าใจความรู้สึกของทอม
"พอดีลูกสาวของผมเธอย้ายบ้านใหม่ และเธอมีเตียงมากพอสำหรับทุกคนแล้ว 
บังเอิญว่ามีเตียงเหลืออยู่ เป็นเตียงไม้น่ะ 
แต่มันเป็นของเก่า คุณรังเกียจไหมละ?"
ทอม เงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวัง
"โอ้! จริงหรือครับ ไม่เลยครับ มันวิเศษมาก คุณดีแลน"
"งั้นหรือ เยี่ยมเลย เอาละ ผมจะโทรสั่งให้เธอจัดส่งมาให้คุณภายในสองสามวันนะ"
ทอม พยักหน้ารับอย่างยินดี 
เขากล่าวขอบคุณเพื่อบ้านอีกเป็นการใหญ่ ก่อนที่คุณดีแลนจะกลับไป

สามวันต่อมา...
รถบรรทุกของ Fedex มาจอดรออยู่ที่หน้าบ้านของทอม
"Fedex สวัสดีครับ คุณคือ คุณทอม ใช่ไหมครับ"
"ใช่ครับ"
"กรุณาเซ็นชื่อรับของด้วยครับ 
เตียงไม้ ขนาด 7 ฟุต ถูกต้องนะครับ" พนักงานถามพร้อมกับยื่นกระดาษให้
"ใช่ครับ ชอบคุณมากครับ 
กรุณาขนไปไว้ บนชั้นสองให้ด้วยนะครับ"
พนักงานพยักหน้ารับ และทำตามคำขอของ ทอม

ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี
เตียงนอนถูกวางไว้ในห้องนอนของลูซี่
เธอดูชอบมันมาก เธอสำรวจและเดินรอบมันอยู่พักใหญ่
"พ่อซื้อให้หนูเหรอคะ" เด็กน้อยถามอย่างตื่นเต้น
"ใช่แล้วจ๊ะ ถือเป็นของขวัญคริสต์มาสนะลูก"
ลูซี่ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เธอกระโดดเล่นอยู่บนเตียงพักใหญ่
ตุ๊กตาตัวโปรด และของเล่นมากมายถูกนำไปกองไว้

เตียงใหม่ของลูซี่ ใหญ่พอตัวเลยทีเดียว
เสาสี่ด้าน พร้อมกับมุ้งกันแมลง
มันยังคงอยู่ในสภาพที่ใช้การได้
ทอม มองดูลูกสาวตัวน้อยอย่างสุขใจ
โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า
ได้เซ็นยินยอมรับอะไรเข้ามาในบ้านตัวเอง...

ตกดึกคืนนั้น...
ทอมยังคงจัดการกับงานไม้
อยู่ในโรงรถ เขาต้องทำงานแข่งกับเวลา 
เพราะเจ้าหนี้ให้โอกาสผัดผ่อน ไม่นานนัก
เขามองขึ้นไปยังห้องนอนของลูซี่
เงาบางอย่าง วูบวาบอยู่บนนั้น
ตอนแรกเขาคิดว่าลูซี่คงกำลังเล่นอะไรอยู่
แต่เงานั่นใหญ่เกินกว่าจะเป็นของเด็กตัวเล็กๆ
ทอมวางมือจากงานที่ค้างอยู่
เขาเดินมาเพื่อมองให้ถนัดอีกครั้ง
ผ้าม่านตรงหน้าต่างไหวตามแรงลม
อากาศเย็นๆ ปะทะแก้มของ ทอม..
เขารู้สึกถึงความเย็นบางอย่างที่กัดกินเข้าไปในใจ...

วินาทีนั้น...
บางอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้าต่างห้องนอน ลูซี่
หญิงสาวผมยาวประบ่า ในชุดผ้าคลุม
กับใบหน้าที่ระบุชัดไม่ได้... 
ไม่ซิเธอไม่มีหน้าเลยต่างหาก!
ต่อหน้าต่อตาของ ทอม 
ห้องนอนของลูซี่ แดงฉานราวกับสีเลือด...

เพล้งงง!!!

เสียงโคมไฟในห้องนอนลูซี่ตก!
พร้อมกับไฟในห้องที่ดับวูบจนมืดสนิท
ทอม ทิ้งเลื่อยในมือ แล้ววิ่งแทบจะในทันที
เป้าหมายคือห้องนอนของลูซี่...

"ลูซี่!! พระเจ้าา! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ!!...

ทอม...

วิ่งเข้าไปในบ้าน ด้วยความเป็นห่วง ลูซี่
"อย่าทำอะไรเธอนะ!!"
เขาร้องโวยวาย ขณะวิ่งขึ้นบันได
ประตูห้องนอนปิดไม่สนิท...
ทอมผลักประตูห้องนอนออกสุดแรง...

ปึ้งงงงงง!
ลูซี่ นอนหลับหันหลังอยู่บนเตียงไม้
ทุกอย่างดูปกติ เว้ยแต่ โคมไฟที่ตกลงมาที่พื้น
มันแตกละเอียด แต่ ลูซี่ กลับนอนโดยไม่รู้สึกตัว
"ลู ลูตื่นมาคุยกับพ่อซิลูก.." ทอมพูดพร้อมกับเขย่าตัวลูกสาว
ลูซี่ ขยี้ตาหันมาหาพ่อ เธอดูหลับสนิทจริงๆ
"มีิอะไรเกิดขึ้นคะ พ่อจะนอนแล้วเหรอ?" ลูซี่เอียงคอถาม
ดวงตากลมโต จ้องมองมายังพ่อ
ทอม โล่งอกที่ทุกอย่างยังเรียบร้อย
แต่นั่นมันอะไรน่ะ ทอมเพิ่งสังเกตเห็นรอยเท้าเรียวเล็ก
ย่ำอยู่รอบเตียงนอนไม้ของ ลูซี่
"นอนต่อเถอะลู พ่อเสร็จงานแล้ว"
ทอม ต้องตัดใจทิ้งงานไปก่อน 
อีกอย่างเขาไม่อยากให้ ลูซี่ ตกใจ

เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า สำหรับทอม
เขาแทบอยากจะให้พระอาทิตย์ขึ้นเสียเดี๋บวนี้
นาฬิกาบอกเวลา ตีสอง พอดี
ทอมเผลอตัวหลับไป ด้วยความเหน็ดเหนื่อย...

ในห้องนอน...
ที่เหลือเพียงเสียงลมหายใจของสองพ่อลูก
บางสิ่งปรากฏกายอยู่ที่ปลายเตียง
หญิงสาวในชุดผ้าคลุมยาว...
เธอเคลื่อนกายไปหาลูซี่ อย่างเชื่องช้า...
"ลูซี่.. เด็กดี..." เสียงที่แผ่วเบาดังขึ้น
ลูซี่ ยิ้มทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ "ขาาา แม่"
"เราไปเดินเล่นกันไหมจ๊ะ... แค่เราสองคน"
ลูซี่ พยักหน้าอย่างมีความสุข
เธอค่อยๆ ลุกขึ้น ในขณะที่ดวงตาทั้งสองยังคงปิดสนิท
ทอมยังคงนอนอยู่ที่เดิม โดยไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

ลูซี่... 

ในชุดนอนลายสีฟ้าขาว เดินลงมาจากบันได
เธอมาหยุดตรงหน้าประตูบ้านที่เปิดอ้า
"เราจะไปไหนกันคะ..."
เสียงหนึ่งดังตอบ "ไปอยู่กับฉันยังไงละจ๊ะ เด็กดี"
ลูซี่ เดินออกมาตามทางเดินจนถึงรั้วบ้าน
เสียงเอี๊ยดดอ๊าดดด ของประตูรั้วดังขึ้น
และมันปลุกทอมให้ตื่นขึ้น...

"ลู ลูซี่!!" 
ทอม ตื่นขึ้นมาและใช้มือควานหาลูกสาว
แสงจันทร์ส่องเข้ามาพอให้เห็นรำไร
ไม่นะ ลูกสาวตัวน้อยของเขาหายไปไหน
ทอม ลุกขึ้นไปดูที่หน้าต่าง
ลูซี่ กำลังเปิดรั้วบ้าน เพื่อเดินออกไปตามถนน
ทอม กระโดดลงจากเตียง เขาวิ่งไปไม่กี่อึดใจ
ก็ถึงชั้นล่าง และถึงตัวของลูซี่ ก่อนที่เธอจะหายตัวไป
"พ่อคะ เราลงมาทำอะไรกันคะ" ลูซี่ ลืมตาขึ้น
เธอมองเห็นเหงื่อที่ไหลท่วม และสีหน้าซีดเผือดของพ่อ
"ลู ลูกนอนละเมอนะ เข้าบ้านเถอะลูก" ทอมอุ้มลูกสาวตัวน้อยเข้ามาในบ้าน

ในเวลาแบบนี้...
การนอนหลับดูจะเป็นไปได้ยากแล้วสำหรับทอม
เขาชงนมอุ่นๆให้ ลูซี่ ดื่ม สายตาเขาจ้องมองไปที่ ลูซี่
แต่ไหนแต่ไร ลูซี่ ไม่เคยละเมอมาก่อน ทอมคิด
ลูซี่ หาวขึ้นมาอีกครั้ง เธออยากขึ้นไปนอนต่อ
ทอม ไม่สามารถขัดใจได้ เขาพา ลูซี่ ขึ้นไปนอนบนเตียง
"หลับซะนะ ลู พ่อรักลูกนะ" ทอมบรรจงจูบไปที่หน้าผาก
เขาห่มผ้าให้ ลูซี่ และตัดสินใจจะนั่งเฝ้าเธอตลอดคืนนี้

เคร้งง! เคร้งง! เคร้งง!
เสียงแก้วกระทบกันจากห้องครัวด้านล่างดังขึ้น
ปลุกทอมที่กำลังจะเผลอหลับให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
นี่คือคืนที่ ยาวนานที่สุด ในชีวิต
ทอม มองลูซี่ อย่างอดเป็นห่วงไม่ได้
แต่ถ้ามันเป็นขโมยจริงๆละ ทอม ต้องลงไปดู
เขาลุกขึ้น อย่างระมัดระวัง
ทอม เดินผ่านประตูห้องนอนออกไปแล้ว
แผ่นหลังของเขารู้สึกเสียววาบบ
หญิงสาวในชุดคลุมยาว ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
พร้อมกับเสียงประตูห้องนอนที่ดัง ปั้งงงงงง!!

ทอม... หันหลังกลับ แต่นั่นยังช้าเกินไป
มันถูกล็อคจากด้านใน!!!
พร้อมกันนั้น เสียงของลูซี่ก็หวีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดด
"พ่อขาาาาาาาาาา!!...."

ทอม... พยายามบิดลูกบิดอยู่สองสามครั้ง
แต่เวลาเหมือนจะฆ่าเขาตรงนั้น
เสียงร้องของ ลูซี่ ขาดหายไป
ความกลัวกัดกินใจของเขา
ทอม วิ่งไปที่ห้องเก็บของ เขาหยิบขวานมา 1 อัน
ไม่มีอะไรต้องรอแล้ว ชีวิตของลูซี่สำคัญที่สุด
ตึกกก ตึกกกก เขาจามมันลงไปสองสามครั้ง
ทอม ถีบประตูอย่างแรง จนมันเปิดออก

ภาพที่ปรากฏตรงหน้า...
ทำให้ทอม หมดแรงถือขวานอีกต่อไป
ลูซี่ หายไปแล้ววว
ผ้าม่านถูกลมพัดปลิว หน้าต่างเปิดกว้าง
และรอยเท้านั่น รอยเท้าเล็กๆ เต็มไปหมด
"ลูซี่ ลูกอยู่ไหน ลู ออกมาหาพ่อซิลูก" 
น้ำตาของชายผู้สูญเสียไหลนองออกมา
ทอมทิ้งตัวลงบนเตียงไม้...
แต่แล้วเขารู้สึกถึงบางอย่างใต้ผืนผ้านุ่มๆ
ดุ้บบ ดุ้บบ บางอย่างดิ้นอยู่ภายใต้ผืนผ้า
ทอมรีบคลำดูว่ามันคืออะไร
สิ่งที่เขาจำได้คือข้อมือ คู่เล็กๆ ที่เขาจำได้

"ลู ละ ลูซี่ ลูกอยู่ในนั้น
โอ้ววว ! รอพ่อก่อนลู พ่อจะช่วยลูกออกมา"
ทอม เดินไปหยิบมีดพับ ที่วางอยู่ตรงโต๊ะอ่านหนังสือ
"โอ๊ยยย!" หน้าของทอมกระแทกพื้น เขาล้มลง
เพราะบางอย่างจับขาเขาไว้ มือของใครบางคน
ที่ยื่นออกมาจากใต้เตียง...
"แก...ไอ้ผีชั่ว ปล่อยฉันนะ"
ทอมร้องโวยวาย มือคู่นั้นบีบรัดแน่นขึ้น
"ลูซี่ เป็นของฉัน..." มันพูด

ทอม... 

รวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี 
เขาพยายามคลานไปให้ถึงโต๊ะ
สำเร็จจ!! เขาคลานจนหลุดออกจากมือคู่นั้นได้
ทอม หยิบมีดพับมาจากโต๊ะ เขากระโดดขึ้นเตียง
พร้อมกับกรีด อย่างระมัดระวัง
"อ๊อกกกซ์!!" ผ้าม่านตวัดรัดรอบคอของ ทอม
เขาหายใจไม่ออก ยิ่งเขาดิ้น มันยิ่งรัดแน่นขึ้น...

ทอมต้องละมือจากการช่วย ลูซี่ เพื่อปกป้องชีวิตตัวเอง
ทเขาตวัดมีดไปยังผ้านั้นจนมันขาดออกจากกัน
ดวงตาของเขาแดงก่ำ เส้นเลือดฟอยแตก
"ลู ลูกต้องรอดๆๆ" ทอมพึมพำ
บางส่วนของเตียงถูกกรีดออดแล้ว ขาของลูซี่โผล่ออกมา
เขาฉีกผ้าออกให้กว้างยิ่งขึ้น

ลูซี่ ยังคงดิ้น เธอกำลังจะขาดอากาศหายใจ...

เวลา... ของทอมกำลังจะหมด 

เขาผ่าเนื้อผ้าส่วนที่ศีรษะของลูซี่ วางอยู่ตรงนั้น
ใบหน้าขอวเธอโผล่มาให้เห็นแล้ว 
ปากของเธอถูกเศษผ้ายัดเอาไว้
ทอม ทำสำเร็จในที่สุด 
เขาดึงตัว ลูซี่ ออกมาจากเตียงไม้ได้แล้ว
แต่เจ้าผีร้ายไม่รามือ ทอม ถูกผลักอย่างแรงด้วยมือที่มองไม่เห็น
ร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกับเสาของเตียง
"พ่อขาาา" ลูซี่ร้องตะโกน
ทอม ฮึดสู้อีกครั้ง เขาพยายามลุกขึ้น...

ทอมตัดสินใจ เข้าไปอุ้มลูซี่
เพื่อหนีลงไปข้างล่าง บันไดเหมือนทอดยาวกว่าเดิม
เงาสีดำติดตามมา
ทันใดนั้น แก้วในห้องครัวนับสิบใบถูกเขวี้ยงลงพื้น
มันแตกละเอียดขวางอยู่ตรงหน้า
ทอมอุ้มลูซี่ แววตาของสาวน้อยจ้องมองพ่อ
"พ่อขา เราจะไปได้ยังไง"
"เราต้องไปได้!" ทอมพูด เขาอุ้มลูซี่ วิ่งเหยียบไปบนเศษแก้ว
ที่แตกละเอียดตามพื้น เลือดไหลนอง
ความเจ็บนั้นทำให้เขาแทบบ้า...

พระอาทิตย์... กำลังจะสาดแสงในไม่ช้า 
ทอมวิ่งกระเพลกๆออกมา อยู่หน้าบ้าน
"เรารอดแล้ว ลู เรารอดแล้ว"
ทอมพูดพร้อมกับลูบหัวลูกสาวตัวน้อย
"พ่อขา หนูจะไปตามคนมาช่วยพ่อ" ลูซี่พูด
เธอไม่รอฟังคำอนุญาตอีกแล้ว เธอรู้ว่าพ่อเจ็บมาก
ลูซี่วิ่งออกไปยังประตูรั้วหน้าบ้าน 
ทอมมองตามอย่างไม่ละสายตา
แสงไฟวูบหนึ่งสาดมา... "ลูซี่!!!"
รถเก็บขยะของเมืองจะวิ่งเข้ามาทุกเช้า
มันช้าไปเสียแล้ว รถเก็บขยะถอยหลังทับลูซี่....
ต่อหน้าต่อตาขอบทอม เลือดสาดกระเซ็นมาถึงรั้วบ้าน
"ม่ายยยย!!!" ทอมร้องตะโกนอย่างคนเสียสติ
"ลูซี่เป็นของฉัน เธอเป็นของฉัน" เสียงของหญิงสาวลอยผ่านมาตามลม...
แต่ทอม สติหลุดเกินกว่าจะรับรู้สิ่งใดแล้ว
ชายผู้สูญสิ้นทุกสิ่ง ในคืนอันหฤโหด นั่งก้มหน้าร้องไห้
จมกองเลือดอยู่หน้ารั้วบ้าน ...

เช้านั้น...ทอมถูกจับส่งโรงพยาบาล
หมอวินิจฉัยว่าเขาเสียสติ กดดันจากความเครียด
ตำรวจสันนิษฐานว่าเขาทำร้ายลูกจนเธอกลัว 
และวิ่งหนีออกจากบ้าน...

จุดจบ...ของทอม... 

อยู่ในโรงพยาบาลโรคจิตของรัฐ
บ้านของเขา และเตียงไม้นั่น ถูกขายทอดตลาด...

ทุกคนพบมันในสภาพที่แทบจะเหมือนใหม่
ไม่มีแม้แต่รอยฉีกขาดให้เห็น...
แต่ที่แน่ๆ ตำรวจพบข้อความที่ถูกสลักด้วยมีด
บนหัวเตียงของลูซี่ มันเขียนไว้ว่า

"ฝันดีนะ ลูซี่..."