เรื่องสั้น ลำดับที่ 3 : คำสาปของแมทธิว

"เมื่อคุณได้อ่านข้อความนี้...

คุณจะได้รู้จักผมมากยิ่งขึ้น
ผมชื่อ แมทธิว ดีน นี่คือมือถือของผม คุณต้องทำตามข้อความ
ที่ผมพิมพ์ทิ้งไว้ในมือถือเครื่องนี้ ภายใน 7 วัน ถ้าคุณเลือกที่จะไม่ทำ
หรือข้ามข้อใดข้อหนึ่งไป คำสาปจะสัมฤทธิ์ผลทันที..."
ด้วยรักและเชื่อว่าคุณจะทำตาม..."
- แมทธิว -

"ฮ่าๆๆๆๆๆ แกเชื่อเรื่องบ้าๆนี่ไหมละวะ!"
สตีฟ ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังๆ กลางวงเพื่อนๆ ที่ล้อมวงกันดูมือถือเครื่องเก่า ที่สตีฟ ได้มันมาจากร้านในตลาดมืด
"นายไม่เชื่อเหรอ?" เคส เอ่ยถามอย่างไม่สบายใจ
ในบรรดาเพื่อนทั้งสามคนของ สตีฟ
เคส เป็นคนที่คุ้นชินกีบเรื่องลี้ลับมากที่สุด
"บ้าน่าเคส มันก็แค่ข้อความ ของคนบ้า" สตีฟ พูดปนฮา
"แล้วมันสั่งให้นายทำอะไรบ้างละ สตีฟ" โรเจอร์ เอ่ยถาม
"เอาละฟังนี่นะ นี่เป็นข้อความถัดมา..."

"คุณต้องฆ่าสัตว์เล็กๆ 1 ตัว ใช้เหล็กแหลมแทงที่คอของมัน แล้วเอามือถือไปวางไว้ให้ผมได้ยินเสียงลมหายใจสุดท้ายของมัน...เริ่มเดี๋ยวนี้!"

"นายจะทำหรือเปล่าละสตีฟ"
เคน เอ่ยถามด้วยสีหน้าท้าทาย
"ตลกละ ฉันคงไม่ฆ่าแมวในบ้านตามข้อความของหมอนี่หรอก!"
สตีฟ พูดจบก็โยนมือถือทิ้งไป ที่โซฟา ไฟมือถือสว่างขึ้นมา
- คุณมีหนึ่งข้อความใหม่ -
เคน เปิดอ่านอย่างกระวนกระวาย
"สตีฟ นายคิดว่านี่มันตลกใช่หรือเปล่าละ??"
ก่อนที่เคน จะตะโกนบอกสตีฟที่ยืนจิบเบียร์อยู่ริมหน้าต่าง

เพล้งงงงง!!!! 

เสียงกระจกแตก ทุกคนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ร่างของสตีฟ ร่วงจากอพาร์ทเม้นชั้นที่ 8 
"พระเจ้าา! นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น" ซีมอน ตะโกนพร้อมกับวิ่งไปที่หน้าต่าง
ภาพที่ทุกคนเห็น คือ ร่างของสตีฟกองอยู่กับพื้น 
เลือดไหลนองเต็มพื้นถนน

มือถือดังขึ้นในมือของ เคน อีกครั้ง...
- คุณมี 1 ข้อความใหม่ -

"สวัสดีเคน ฉันแมทธิว นายสนใจฉันขึ้นมาหรือยังละทีนี้!?"

เคน เขวี้ยงมือถือออกไปให้พ้นมือ
ด้วยความตกใจสุดขีดกับข้อความที่อยู่ตรงหน้า
เคส เคน และ ซีมอน ต่างรู้สึกว่า นี่มันไม่ใช่เรื่องบ้าๆ แบบที่สตีฟพูดอีกต่อไปแล้ว...

"ฉันจะทำยังไงดีละ เคส" เคน หันไปหาเพื่อนสาวอย่างลนลาน
พร้อมกับเดินไปหยิบข้อความนั้นให้เคส อ่านต่อ
"ใจเย็นๆนะ เคน นายคงต้องทำตามข้อความนี้ไปก่อน" เคสพูด
"ฉันจะไปปรึกษาป้าเจน ป้าคลุกคลีอยู่กับเรื่องพวกนี้..."
ทันที่ที่เคสพูดจบ ไฟในห้องดับลง เสียงรถตำรวจดังไกลๆอยู่ข้างล่าง
ทุกคนสาบานพร้อมกันว่าได้ยินเสียงบางอย่างที่น่าขนลุก
"สวัสดีเพื่อนใหม่ของฉัน...."

โดยไม่ได้นัดหมาย...

ทั้งหมดวิ่งไปที่ประตูห้องของสตีฟ
เคน ทิ้งมือถือของแมทธิว ไว้บนโซฟา
ถ้าคุณอยู่ในห้องของสตีฟตอนนี้
คุณจะได้เห็นไฟสว่างวาบกระพริบ ติดๆดับๆ อยู่อย่างนั้น
ราวกับว่ามันมีเรื่องสนุกๆ ใหม่ๆ ให้ทำอีกแล้ว...

หลังจากให้การกับตำรวจแล้ว...
ทั้งสามคนแยกย้ายกันกลับบ้าน
เคน อยู่ในสถานะที่หนักใจที่สุด 
เขาจำต้องเอามือถือต้องสาปของแมทธิว กลับมาบ้านด้วย
"บ้าน่า ฉันต้องฆ่าอะไรซักอย่างเหรอเนี่ย!!"
เสียงสุนัขข้างบ้านเห่าดังขึ้นทำลายความคิดฟุ้งซ่านของเขา
"แก! ไอ้ตัวร้าย ฉันรำคาญแกมานานแล้ว.. ดีละ!"

คืนนั้น... 

เคน ย่องไปข้างบ้าน เขาโยนชิ้นเนื้อให้หมาเคราะห์ร้าย
มันงับไปกินอย่างไม่ลังเล ยานอนหลับชนิดอ่อนถูกผสมไป
มันมีอาการเซื่องซึมในไม่กี่นาทีต่อมา
เคน อุ้มมันมาอย่างระมัดระวัง
เขาพามันไปยังโรงรถ พร้อมกับเหล็กแหลม 1 อัน
เคน วางมือถือลงใกล้ๆกับ หมาตัวนั้น
"ฉันขอโทษนะ ที่ต้องทำกับแกแบบนี้"
สิ้นคำนั้น เขาแทงเหล็กแหลมไปที่คอของมัน
เสียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายของสัตว์ตัวเล็กๆ ส่งผ่านไปยังมือถือต้องสาปของแมทธิว....

และนี่คือข้อความถัดไปที่ เคน เปิดอ่าน
"คุณต้องลักพาตัวเด็กผู้หญิงอายุไม่เกิน 10 ปี
แล้วแขวนคอเธอไว้กับต้นไม้กลางสวนสาธารณะ...
เริ่มเดี๋ยวนี้!"

"นายบ้าหรือเปล่า นะ.. นายจะให้ฉันฆ่าเด็กผู้หญิงเนี่ยนะ"
เคน กังวลกับภารกิจต่อไปของเขา
กริ๊งงง.... เสียงกดกริ่ง มีคนมาหน้าบ้าน
เคน เดินออกมา เคส ยืนรออยู่อย่างกระวนกระวาย
"โอ้วว ขอบคุณพระเจ้า เธอหยุดมันได้ใช่ไหมเคส"
เคน ละล่ำละลักพูดด้วยความดีใจ พร้อมกับให้ เคส อ่านข้อความภารกิจถัดไปที่แมทธิวให้ทำ
"นี่มันบ้ามากนะเคน ป้าบอกว่าเราต้องสืบหาว่าแมทธิวเป็นใคร
และเบาะแสต่อไป คือ ทีนี่" เคส ชี้ยื่นหนังสือพิมพ์ฉบับสี่ปีก่อนให้เคน อ่าน

"แมทธิว ดีน เด็กหนุ่มผู้ต้องสงสัยฆ่าพ่อกับแม่ของตัวเอง
ผูกคอตายปริศนาในห้องขังก่อนวันขึ้นศาล"
หนังสือพิมพ์ขึ้นภาพเด็กผู้ชายที่มีรอยกระเต็มหน้า นัยน์ตาสีฟ้าที่ดูเศร้าโศก กับทรงผมที่เป็นลอนไม่เข้ารูปของเขา

"แต่คำสาปกำลังเริ่มขึ้นฉันต้องทำก่อนที่มันจะฆ่าฉัน!!"
เคน พูดอย่างไม่สบายใจ เขาทั้งกลัวและลังเล ในตอนนี้
"นายต้องพูดว่าฉันจะทำ อย่างน้อยเพื่อถ่วงเวลา"
เคส ให้ความเชื่อมั่น
"คืนนี้เธออยู่กับฉันนะเคส" เคน ขอร้อง
"ได้ซิ ฉันนัดซีมอน ให้มาด้วยคืนนี้"
เคน ยิ้มได้อีกครั้ง เขาจัดการฝังศพของหมาน้อยไว้หลังบ้าน
อีกครึ่งชั่วโมงจากนั้น ซีมอน ตามมาสมทบ

ค่ำคืนยาวนาน...

ราวกับมันมีซัก 24 ชั่วโมง
เคน หลับไม่ลง มือถือของแมทธิว วางอยู่อย่างสงบ
บนโต๊ะอ่านหนังสือของเขา
เคส และ ซีมอน นั่งคุยกันเรื่องการตามหาที่อยู่ของแมทธิว
ทั้งสองดูซีเรียสมาก เพราะต่างรู้ดีว่าชะตากรรมของ เคน กำลังร่อแร่

"เอาละ ฟังนะ เราต้องไปกันคืนนี้!!" เคส พูดทำลายความเงียบ
ทั้งสามคนมองหน้ากัน น่ันแปลว่า ตกลง
ทั้งหมดออกเดินทางด้วยรถของ เคน ที่พ่อซื้อไว้ให้
จุดหมายคือ ที่อยู่ของแมทธิว ดีน
ตามข้อมูลจาก Google
และแน่นอน เคน หยิบมือถือต้องสาปเครื่องนั้นมาด้วย

หนึ่งชั่วโมงถัดมา... 

ทั้งสามมาถึงยังบ้านแถบชานเมือง
ใกล้กับรัฐคอนเนคติกัล สภาพมันดูเก่า และร้างมาหลายปี
"ทีนี่ละ บ้านของเขา..." เคส พูด
ทั้งสามลงมาจากรถและตัดสินใจบุกเข้าไป
เพื่อจบเรื่องหลอนๆนี่ซะ
และนั่นมันเหมือนทำให้แมทธิว รู้ตัว
มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเกตของเคนสั่นขึ้นอีกครั้ง

- คุณมี 1 ข้อความใหม่ -
เคน กลั้นใจเปิดอ่านมัน ด้วยใจอันสั่นระริก...

ฉันจะฆ่าทุกคน...

ในบ้านของนาย... เคน"

มือถือตกลงพื้นอย่างไม่รู้ตัว เคนกระโดดขึ้นรถ
เขาไม่สนใจ เคส กับ ซีมอน ที่ยืนรออยู่หน้าบ้านของแมทธิว
ทั้งสองมองหน้ากันและรู้แน่ว่า แมทธิว กำลังจะทำบางอย่าง

เคน ชับรถออกไปด้วยความเร็ว ใจเขาอยู่ที่คนในครอบครัว
โครมมมมมม!!!! เสียงรถถูกชนอย่างแรง ต่อหน้าต่อตา เคส และ ซีมอน เคนขับไม่พ้นทางรถไฟ สัญญาณเตือนไม่ทำงาน
ไใ้กั้นไม่ลงใาอย่างที่มันควรเป็น ไฟลุกไหม้ท่วมตัวรถ
พร้อมกับ เคน ที่อยู่ในนั้น
เคส และ ซีมอน ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

เคส วิ่งไปหยิบมือถือของแมทธิว แล้วเดินเข้าไปในบ้านอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป
"เคส เราจะเริ่มจากตรงไหนดีละ" ซีมอนถาม
"ห้องนอนของเขาไงละ ทีที่ความทรงจำของเขาวนเวียนอยู่"
ทั้งสองคนพาตัวเองขึ้ยไปบนห้องนอย ที่มีกระดาษโน้ตสีขาวติดเทปกาวแปะอยู่หน้าห้องว่า
"ผู้ไม่มีกิจ จงออกไป!!" ลงชื่อ แมทธิว ดีน

เคส เอื้อมมือไปบิด ลูกบิดประตู ที่เต็มไปด้วยฝุ่นนั่น
ประตูแง้มออก เผยให้เห็นวภาพภายในห้องนอน ของแมทธิว
ทั้งห้องถูกทาด้วยสีดำ มีคราบเลือด ป้ายไว้ตามหน้าต่าง
กลิ่นเหม็นโชยมาเมื่ออากาศวิ่งเข้าไปกระทบ
ในนั้น เคส ชี้ไปที่ห้องเก็บของในห้องแมทธิว
ซีมอน เปิดเข้าไปอย่างกล้าๆกลัวๆ
พระเจ้า!! ศพ!! ใช่แล้ว ศพของเด็กเล็กๆ ถูกพันไว้ด้วยผ้าขาวคล้ายๆกับ มัมมี่ นี่มันอะไรกัน
แมทธิว ทำสิ่งนี้เหรอ

ตึ้งง ตึ้ง ตึ้งงง...

เสียงดังมาจากชั้นล่างทำให้ทั้งสองสะดุ้งสุดตัว 
"ลงไปดูกันเถอะ" เคส เอ่ยชวน ในมือเธอกำไฟฉายไว้แน่น
พอๆกันกับ ซีมอน ในตอนนี้

และภาพที่เกิดชึ้นตรงหน้าทำให้ ทั้งสองคนแทบช็อค
ข้างล่าง เขาเห็นเด็กผู้ชายผมยุ่งเป็นลอน ถูกชายคนหนึ่งจับมัดมือมัดเท้า
"แก มันนรกส่งมาเกิด แกกับห้องนอนพิลึกๆของแก"
ผู้ชายคนนั้นเอา แส้ เฆี่ยนไปที่หลังของแมทธิว
ไม่มีแม้แต่น้ำตาจากเด็กผู้ชายคนนั้น สิ่งเดียวที่เขาพูด คือ
"ฉันจะสาปแก วิญญาณของแก"
เสียงแส้ถูกฟาดลงอีกครั้ง บนหลังของเด็กชาย
เหมือนเขารู้ตัวว่าถูกจ้องอยู่ เด็กชายเงยหน้าขึ้นมามอง เคส
และซีมอน ที่ยืนตะลึงอยู่ตรงบันได

เคส ไม่มีโอกาสอีกต่อไป เธอต้องทำอะไรซักอย่าง
เธอล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง
เครื่องรางชิ้นเล็กๆ ของป้าที่ให้เธอไว้ติดตัว ดูอุ่นขึ้น
เมื่อเข้ามาใกล้ สิ่งเร้นลับ
เธอพันมันเข้ากับมือถือต้องสาปของ แมทธิว
"อ๊ากกกกกซ์ ยายแม่มด แกทำบ้าอะไร!!"
เสียงเกรียวกราดของแมทธิว ดังขึ้น...

เคส ดึงมือพา ซีมอน เข้าไปในห้องนอนของแมทธิว
พร้อมกับปิดล็อกจากข้างใน
"ซีมอน ฉันต้องทำลาบมือถือนี่ มันเป็นของต้องสาป"
เคส ยื่นมือถือให้ ซีมอน เธอต้องหลับตาลงซะ
ซีมอน รับมาอย่างลังเล เขาไม่รู้ว่าเคส จะทำอะไร
ในช่วงเวลานั้น เขาได้ยินเสียงเคส ท่องบทสวดภาษาประหลาดๆ มันฟังเหมือนเสียงสวดขับไล่ของยิปซีโบราณ

อากาศภายในบ้าน...

เย็นชึ้นมากสำหรับ ซีมอน นั่นกระตุ้นความอยากรู้ของเขา
ซีมอน เผลอตัวลืมตา สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขาตกใจสุดขีเ
เคส ใลหน้าเต็ทไปด้วยเส้นเลือดที่ปูดโปน ราวกับคนแก่
เธอกำลังขัดขืนบางสิ่ง และมือถือของแมทธิวในมือซีมอน
ก็กำลังร้าวอย่างหาสาเหตุไม่ได้
"เชื่อฉัน ซีมอน เธอต้องเชื่อใจฉัน!!"
เคส ตะโกนอีกครั้ง ซีมอนหลับตาลง "ปามันเช้าไปในห้องเก็บของนั่นซะ!" เคสสั่ง
สิ้นเสียงนั้น ซีมอน ปามือถือต้องสาปเข้าไปในห้อง
้เขาลืมตาขึ้นและเห็นเด็กผู้หญิงวัยไล่เลียกันสิบกว่าคน
ส่งยิ้มอันน่าสยองขวัญมาให้ เหมือนพวกเธอรอเวลานี้มานาน
เปลวไฟสีน้ำเงินลุกไหม้ขึ้น ในห้องๆนั้น

พร้อมกันกับร่างของ เคส ที่ลอยขึ้นเหนือพื้นห้อง
ต่อหน้าต่อตาของ ซีมอน ร่างของเคส ถูกเหวี่ยงไปมา
กระแทกกับผนัง และสิ่งต่างๆในห้อง
เลือดทะลักออกมาจากปากของ เคส
"ออกไปซะ ซีมอน ออกไปจากที่นี่!!"
ซีมอน ผงะถอยหลัง เขาชนเข้ากับบางอย่าง
ใบหน้าอันบูดเบี้ยวของ แมทธิว ดีน อยู่ตรงหน้า
"ไปไหนละเพื่อนใหม่ ที่นี่สนุกนะ อยู่ด้วยกันซิ.."
ซีมอน หลับตา เขาทำตามคำสั่งเสียสุดท้ายของ เคส
พระเจ้า! ฉันก้าวขาไม่ได้ ซีมอนโวยวาย
เคส แน่นิ่งไปแล้ว ซีมอน รวบรวมความกล้าอีกครั้ง
เขาก้าวขาได้แล้ว แต่มันเร็วเกินตั้งตัว
เขาพลัดตกจากบนได กระแทกสู่พื้นไม้ข้างล่าง
วินาทีนั้น ซีมอน สติของเขาวูบดับไป...

เขารู้สึกตัวอีกครั้ง...

ในห้องสีขาวๆห้องหนึ่ง

"ที่นี่ที่ไหน" เขาพูดออดมาอย่างยากลำบาก
"สวัสดีคะ คุณซีมอน คุณปลอดภัยคะ ที่นี่โรงพยาบาล 

คอของคุณได้รับการกระทบกระเทอนอย่าเพิ่งขยับมากคะ"
ซีมอน เหลือบตามองไปรอบ อย่างยากลำบาก
"เราเจอมือถือเครื่องนี้ตกอยู่ตอนที่มีคนไปพบคุณคะ"
คำบอกเล่านั้น ทำให้ชีพจรเขาเต้นรัว
"วะ ว่า ว่าอะไรนะครับ..." 
"นี่คะมือถือของคุณ" มือถือเครื่องเดิมที่เขาจำมันได้
ถูกนางพยาบาลนำมาวางไว้ข้างเตียงคนไข้...
ซีมอน ไม่รีรอจะฟังอะไรอีกต่อไปแล้ว
"คุณคะ อย่าคะ คุณซีมอนนน!!!"
สิ้นเสียงร้องนางพยาบาล ร่างของเขากระแทกกับหลังคารถ
ที่จอดอยู่ข้างล่างโรงพยาบาลอย่างจัง
ซีมอน ตายแล้ว... เขาตายคาที่!
ทิ้งไว้เพียงปริศนาการฆ่าตัวตาย
และมือถือที่ยังไม่มีใคร... ยอมรับมันไว้ในครอบครอง...

มือถือสั่นอีกครั้ง ข้างเตียงคนไข้...
- คุณมี 1 ข้อความใหม่ -

"สวัสดีเพื่อนใหม่ ฉันไง แมทธิว ดีน..."