เรื่องสั้น ลำดับที่ 4 : ความลับของแมรี่

อ๊อดดดดดดด....... 
เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น อีกครั้ง
แมรี่ มัวร์ นั่งฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะเรียนหนังสือ
ความอ่อนล้าจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน
ทำให้เธอกลายเป็นคนเซื่องซึมตลอดสัปดาห์
"แมรี่ เลิกเรียนแล้วนะ ไปเดินเล่นกันไหม?"
เสียงใสๆ ของ เจน ฟอร์ส เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของแมรี่ ยื่นหน้าไปถามใกล้ แล้วเอานิ้วสะกิดไปที่ไหล่ของเธอเบาๆ
แมรี่ สะดุ้งขึ้น เธอตื่นมาพบกับดวงตาสีฟ้า ที่จ้องมองอยู่
"เอาซิ ไปเดินเล่นที่ไหนดีละ" 
เธอยิ้มให้เจน พร้อมกับลุกขึ้น
หยิบกระเป๋าสะพายสีชมพู เดินตามหลัง เจน ไป

ทั้งสองเดินมา...

หยุดตรงที่ สวนสาธารณะหลังโรงเรียน
เจน พา แมรี่มานั่งเล่นตรง ที่ประจำของพวกเธอ
ศาลาไม้เล็กๆหลังหนึ่ง ตั้งอยู่ข้างทาง
เจน เริ่มสิ่งที่จะพูด "แมรี่ เธอเป็นไงบ้าง ฉัรเห็นเธอเหมือนคนอดนอนมาหลายวันแล้ว"
แมรี่ ถอนหายใจ แวบนึงเหมือนเธอจะพูดบางอย่าง
แต่ เจน สังเกตเห็นว่าเธอพยาาม้ก็บมันเอาไว้
"มีเพื่อนบ้านย้ายมาใหม่น่ะ 
พวกเขาส่งเสียงดังน่ารำคาญตลอดคืน ฉันนอนไม่หลับ..."
แม้จะไม่เชื่อรัก แต่ เจน ก็ทำเป็นเข้าใจสิ่งที่ แมรี่ ต้องเจอ
"วันนี้ ฉันไปบ้านเธอได้ไหม?"
คำถามนั้น ของเจน ทำให้ แมรี่ ก้มหน้าลง
"แม่ฉันไม่สบาย ท่านคงไม่อยากให้ใครรบกวน"
พูดเสร็จ แมรี่ หยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้น "ฉันขอตัวล่ะ เจอกันนะ"
แมรี่ ไม่รอฟังว่า เจน จะพูดอะไรอีกหรือไม่ เธอเดินจากไปอย่างรวดเร็วตามทางเดิน
ทิ้งความสงสัยใคร่รู้ไว้กับ เจน มากยิ่งขึ้น...

"แม่คะ... หนูกลับมาแล้ว.." 
แมรี่ เปิดประตูบ้านพร้อมกับกล่าวคำทักทาย
"แกไปไหนมา ถึงกลับเอาป่านนี้!!"
เสียงตวาด ดังมาจากห้องนั่งเล่น
คุณนายซินเทีย นั่งอยู่บนโซฟาสีน้ำตาล
"ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม ว่าถ้าแกอยากไปเรียน แกต้องกลับให้ตรงเวลา งานบ้านรอแกอยู่เยอะแยะ!"
แม่ของแม่รี่... ไม่ซิ คนที่แมรี่ ต้องจำใจเรียกว่าแม่
ดุด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอีกครั้ง
เธอเดินเข้ามา แมรี่ ช้าๆพร้อมกับ 
ใช้หลังมือตบไปที่แก้มขวาของแมรี่ เผี๊ยยยย!!
"อย่าได้บังอาจ ทำตัวอวดดีในบ้านนี้ จำไว้นะ แมรี่..."
แม่รี่ น้ำตาไหล เธอทำได้เพียงพยักหน้า
และเดินลงไปห้องใต้ดิน... ห้องนอนของเธอ

อีกฟากของถนน...

เจน สะกดรอยตามแมรี่ อย่างเงียบๆ
เธอไม่เคยมาบ้านของแมรี่มาก่อน และแมรี่ไม่ค่อยเล่าอะไร
หรือพูดถึง แม่ ของเธอให้ เจน ฟังมากนัก
เธอกำลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับแมรี่
"ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอปิดบังอะไร แมรี่"
เจน ตั้งใจเอาไว้แบบนั้น 
และเธอจะมาอีกครั้ง ในคืนนี้...

ตกดึก...
เมื่อความมืดคืบคลานปกคลุมท้องฟ้า
แสงไฟจากเทียนไข ถูกจุดขึ้นในบ้านของคุณนายซินเทีย
"แมรี่ เข้ามาใกล้ๆฉันซิ" คุณนายซินเทียเอ่ยปาก
นั่นเปรียบเสมือนคำบัญชาสำหรับ แมรี่
เธอละมือจากอ่างล้างจาน แล้วเดินไปนั่งข้างๆ คุณนายซินเทีย
"คืนนี้เธอพร้อมจะลองอีกครั้งไหมจ๊ะ?"
คุณนายซินเทีย ยิ้มที่มุมปากพร้อมกับเอ่ยถาม แมรี่
"แม่คะ หนูกลัวคะ หนะ หนูนอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว"
แมรี่ ก้มหน้าก้มตาอธิบาย แต่นั่นไร้ผล
"แกว่าอะไรนะ?!" เธอเค้นเสียงถาม แมรี่
"คะ... หนูพร้อมคะ"
ยิ้มที่น่ากลัวเผยให้เห็นฟันที่ผิดรูปของคุณนายซินเทีย
"ดีจ๊ะ หลับตาซะ เด็กดี..."
แมรี่ หลับตาลง ตัวของเธอสั่นจนรู้สึกได้
ดวงตาของเธอกลอกไปมา ภายใต้หนังตาสีคล้ำนั่น
"ข้าขอเชิญดวงวิญญาณหากท่านอยู่ที่นี่จงมา จงมา ผ่านร่างของเด็กสาวผู้นี้ สื่อสารกับเราๆ..."
ใช่แล้วคุณนายซินเทีย กำลังทำพิธีบางอย่าง
เจน ซึ่งกำลังแอบมองอยู่ตรงหน้าต่าง เอามืออุดปากตัวเอง
"พระเจ้า! แมรี่..." เธอสงสารแมรี่
แต่ก็รู้ดีว่าตอนนี้เธอยังทำอะไรมากไม่ได้

ร่างของแมรี่...กำลังชักเกร็ง 
เธอกระตุกอย่างรุนแรง 2 - 3 ครั้ง
จนกระทั่งทุกอย่างเงียบไป แมรี่ ยิ้มราวกับไม่่ใช่ตัวเอง
"เธอคือแมรี่ใช่หรือไม่?" คุณนายซินเทีย เอ่ยถาม
แมรี่... หรือ อาจเรียกได้ว่าบางอย่างในตัวแมรี่ ส่ายหน้าช้าๆ
มันยิ้มพร้อมกับชี้มือไปที่หน้าต่าง...
หน้าต่างบ้านเดียวกันที่ เจน แอบดูอยู่...
"มีคน... แอบดู... อยู่ข้างนอก... " มันพูดด้วยเสียงอันแหบพร่า...

เจน ตกใจสุดขีดกับสิ่งที่ได้เห็นและได้ยิน...
และเธอต้องเอาตัวรอด ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป!...

คุณนายซินเทีย... 

หยิบมีดทำครัวที่มักอยู่ใกล้มือเธอเสมอ
เธอเดินตรงไปที่หน้าต่าง อย่างช้าๆ
นั่นเป็นเวลาเดียวกับที่ เจน หยิบท่อนไม้ที่กองอยู่ข้างบ้านของแมรี่มาถือเอาไว้
เสียงเปิดหน้าต่างดังขึ้น ครืดดดด!
พร้อมกับดวงตาแดงก่ำของคุณนายซินเทีย จ้องมอง เจน
อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อเธอ
"แกมาทำอะไรที่นี่ พวกชอบสอดรู้!!" คุณนายซินเทียเงื้อมีดในมือ หมายจะแทงคอของเจน
เจน หลับตาสะบัดไม้ออกไป แรงเหวี่ยงกระแทกเข้ากับมือของคุณนายซินเทีย
"โอ๊ยยยย! ฮึ่มมมม.. แก... อีเด็กเหลือขอ!!"
เจน วิ่งออกจากตรงนั้น อย่างไม่คิดชีวิต
ในใจยังคงนึกห่วง แมรี่ เพื่อนของเธอ
แต่แน่ละ เธอต้องเอาตัวรอด ก่อนจะช่วยคนอื่น
ในความเงียบแบบนั้น เธอได้ยินแต่เสียงหัวใจเต้น
และเสียงตะโกนสาปแช่งของเจ้าบ้าน ผู้ไม่ปรารถนาให้ใครมาล่วงรู้ความลับ.

เจน พบว่า...

ตัวเองมาหยุดอยู่ที่สี่แยกแห่งหนึ่ง
เธอเตลิดมาไกลเกินกว่าจะสังเกตว่าวิ่งมาถึงที่ไหน
"แล้วนี่ฉันอยู่ไหนละเนี่ย บ้าเอ้ยย!" เธอสบถอย่างหัวเสีย
แสงไฟรถพุ่งมาจากทางด้านหลัง
เจน หันไปพร้อมกับโบกมือขอความช่วยเหลือ
โชคยังเข้าข้าง คนขับจอดรับเธอ
"จะไปไหนเนี่ยหนู มันดึกมากแล้วนะ"
ชายหนุ่มวัยกลางคนถาม
"คือหนู หนูจะเข้าไปในเมืองนะคะ กรุณาให้หนูติดรถไปด้วยเถอะคะ"
เจน บอกปัดไปก่อน ถ้าเธอเล่าความจริงใครจะเชื่อ
"เอ้าาาๆ มาๆๆ ขึ้นมาเลย ท้ายรถกระบะฉันน่ะ"
เจน ขอบคุณอีกครั้ง พร้อมกับขึ้นรถไป

หลังจากนั้นไม่ถึงชั่วโมงรถกระบะ พาเจน
มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง แต่ที่นี่ประหลาดมาก
เธอไม่เคยเห็นสถานที่นี้มาก่อน
จริงอยู่ มันมีแสงไฟมีผู้คน มีบ้าน
แต่ทุกคนดุเหมือนไม่สนใจกันมากนัก
จนกระทั่งรถที่ เจน ขออาศัยมาด้วยขับผ่าน
ทุกคนในเมืองดูจะพุ่งความสนใจมาที่เธอเป็นพิเศษ

"เอาละถึงแล้ว เดี๋ยวฉันจะเอารถไปเก็บ เธอเข้าไปนั่งพักในนั้นก่อนนะ" เจ้าของรถกล่าวกับเจน
พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในเมือง
"ที่นี่เมืองอะไรนะ ทำไมเราไม่คุ้นเลย..."
เจน นึกสงสัยแต่เธอก็ทำตามที่เจ้าของรถบอก
เธอเข้าไปนั่งรอในร้านอาหาร
บรรยากาศมันดูอึมครึมพิกล
ในขณะที่ความคิดของเธอ เป็นกังวลอยู่กับแมรี่
สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็อยู่ตรงหน้า..

"สวัสดีเจน.." 

เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยถาม นั่นเสียง แมรี่ เจน จำมันได้
เธอเงยหน้าแทบจะทันที ใช่แล้ว แมรี่
เพื่อนที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้
เธอเห็น แมรี่ ถูกวิญญาณหญิงชราครอบงำ...
"มะ แมรี่ มันจะเป็นไปได้ยังไง!!"
เจน ตกใจกับถาพตรงหน้า 
แต่เธอก็ดีใจที่พบว่าเพื่ิอนของเธอปลอดภัย
เกินกว่าจะสงสัยอะไรมากไปกว่านี้
ไม่แน่ แมรี่ อาจได้สติ และหนีออกมาทัน

"เธออยากช่วยฉันเหรอ เจน.."
แมรี่ ถามเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ใช่ซิ ฉันต้องอยากช่วยเธออยู่แล้ว.."
เจน ตอบกลับแทบจะในทันที
"ตามฉันมาหน่อยซิเจน ฉันมีตวามลับจะบอกเธอ..."
แมรี่ ยิ้มให้เจนอีกครั้ง พร้อมกับจับมือของเจน
ราวกับถูกมนต์สะกด เจน พยักหน้าและลุกขึ้น
เดินตาม แมรี่ ออกไปนอกร้าน
แมรี่ ชี้มือไปที่แนวป่ารอบเมือง มันมีทางเดินเล็กๆซ่อนอยู่
"นั่นไงละ มันอยู่ตรงนั้น..."
แมรี่ ชี้มือออกไปให้เจนมองตาม
เจน อาจไม่ทันสังเกต แต่คุณอาจจะเห็น หรือจับพิรุธบางอย่างได้
น้้ำเสียงที่แหบพร่าเป็นห้วงๆ กับเล็บมือสีดำของ แมรี่...

"นี่เป็นความลับเล็กๆ...ระหว่างเรานะ...เจน!"
แมรี่ จูงมือเจนให้ออกห่างจากตัวเมือง
เลาะไปตามทางเดินที่ถูกจัดเตรียมไว้
แต่ทางเดินนั้นนำไปสู่อะไรกันล่ะ ที่รอ เจน กับ แมรี่ อยู่...!!

ระหว่างการเดินทาง...เข้าไปในป่า
เจน สังเกตเห็นหมอกควันบางๆ รายรอบตัวตลอดเวลา
บางครั้งเธอเหมือนได้ยินเสียงกรีดร้อง
เสียงห้ามว่า "อย่าเข้ามา" 
แต่เธอกลับบอกตัวเองว่า "หูฉันคงแว่วไปเอง"
แผ่นหลังของ แมรี่ อยู่ข้างหน้า
เจน ยังคงตั้งใจอย่างมากที่จะช่วยเพื่อนของเธอให้ได้

"เราใกล้ถึงแล้วนะ เจน..."
แมรี่ พูดโดยไม่หันกลับมาคุยกับ เจน
แสงไฟเริ่มมีให้เห็นลางๆ
แต่ที่นี่มันในป่านี่ ใครมาจุดไฟในป่ากันล่ะ เจนคิด
เส้นทางเผยให้เห็นคบไฟจุด อยู่ตามทางเดิน
เหมือนกำลังมีงานใหญ่ของหมู่บ้าน
เสียงผู้คน เสียงร้องรำทำเพลง
"นี่นะเหรอแมรี่ ความลับของเธอ งานฉลองในป่านี่นะ"
แมรี่ หยุดกึก รอยยิ้มที่ถูกปกคลุมด้วยเส้นผมสยายออก
"เธอต่างหากละ เจน เธอต่างหากที่เป็นความลับของฉัน"
สิ้นเสียงพูดอะนแหบพร่าของแมรี่
เจนรู้สึกถึงของแหลม ที่จ่ออยู่ด้านหลัง
"ยัยตัวแสบ... ในที่สุดเราพบกันอีกจนได้"
เจน ตัวเย็นเฉียบราวกับหัวใจถูกจับไปด้วยน้ำแข็ง
เสียงของคุณนายซินเทีย กระซิบอยู่ข้างหูของเธอ
"นี่มันอะไรกันแมรี่ นี่มันอะไรกัน!"
เจน ตะโกนใส่แมรี่ แต่นั่น มันไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร
แมรี่ เดินล่วงหน้าไปแล้ว
"เดินไปซิ เดินตามเพื่อนรักของแกไป"
เจน จำใจเดินตามคำสั่งอันน่ากลัวนั่น

กลางลานโล่งๆ...

ที่ผู้คนกำลังล้อมวง เจน เห็นภาพ ของเด็กสาววัยไล่เลี่ยกับเธอ
ถูกผู้ชายคนหนึ่งคร่อมอยู่บนตัวของเธอ
"นั่นแกจะทำอะไรเธอน่ะ!" เจน ตะโกน
ชายคนนั้น หยุดและหันมามองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ
"ยังไม่ถึงตาของเธอ สาวน้อย..."
ใบหน้านั่น เธอจำมันได้ ชายวัยกลางคน
ที่ขับรถมาส่งเธอในเมืองนี่!
นี่มันบ้าอะไรกัน ฉันอยู่ที่ไหน...

เจน ถูกกระชากมาตรงลานกว้าง
ชายคนนั้นกำลังข่มขืนเด็กผู้หญิงอย่างบ้าคลั่ง
มันหื่นกระหายราวกับจะฉีกร่างเด็กผู้หญิงออกเป็นชิ้นๆ
เจน ไม่อาจทนดูภาพนั้นได้อีกต่อไป
เธอหลับตาลง ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของเด็กสาว

ใช่แล้ว พิธีบูชาปีศาจ ด้วยการเสพสังวาส
ที่เธอเคยอ่านพบในห้องสมุด
"หรือว่านี่คือ...."
"ฉันตั้งใจจะกันเธอออกจากเรื่องนี้มาตลอด..."
เสียงของ แมรี่ ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
"เธอไม่น่าอยากรู้เลย เจน ฉันขอโทษที่มันเป็นแบบนี้"
แมรี่ ถูก คุณนายซินเทีย จิกหัวลากไปต่อหน้าต่อตาของเธอ
แมรี่ ถูกบังคับให้กลืนบางอย่างลงไป
เธอสำลักมันออกมา ก้อนเลือดทะลักออกจากปากของแมรี่
"กินมันเข้าไป กินเข้าไป" คุณนายซินเทียตะคอกใส่แมรี่
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ท้องของเธอบวมเป่ง
บางอย่างดิ้นอยู่ในนั้น "อ๊าาาาาาาาาห์!!"
แมรี่ ร้องดังลั่น นั่นยิ่งทำให้เสียงโห่ร้องของผู้คนดังยิ่งขึ้น

ในขณะที่ เจน...

กำลังตะลึงกับภาพตรงหน้า เธอก็ถูกจิกหัวลากไป 

ด้วยมือหยาบกร้าน คู่หนึ่ง
"ถึงคิวของเธอแล้ว" ชายวัยกลางคนพูด
เจน ถูกถ่างขาออก เธอโดนแบบที่เด็กสาวโดน
ความเจ็บปวดแสนสาหัส เกินกว่าเธอจะรับไหว
มือของเธอปัดไปทั่วพื้นดินที่ว่างเปล่า

แมรี่ ยังคงร้องด้วยความเจ็บปวด เธอดิ้นไปมา
แขนและขาถูกชายสี่คนจับตรึงเอาไว้
คุณนายซินเทีย เงื้อมีดขึ้นอย่างระมัดระวัง
ฉึกกก! เธอปักมีดลงบนท้องของ แมรี่
คุณนายซินเทีย กรีดท้องของแมรี่ อย่างช่ำชอง
บางอย่างถูกควักออกมาจากท้องของ แมรี่
ตุ้บบๆๆๆ ก้อนเลือดเท่ากำปั้น
เต้นอยู่ในมือของคุณนายซินเทีย
และสำหรับแมรี่ เธอตายแล้ว
ดวงตาที่เปิดค้าง ปากที่อ้ากว้างเหมือนยังขอความช่วยเหลือ

คุณนายซินเทีย...เดินตรงมายัง เจน
"ถือเป็นของขวัญสำหรับเธอนะ ยัยหนู"
คุณนายซินเทีย กำก้อนเนื้อในมือ เธอยัดมันเข้าไปในช่องคลอดของเจน
"ได้โปรด เอามันออกไป เอามันอะ... ออกไป"
ภาพสุดท้ายที่เจนเห็น คือ รอยยิ้มของคุณนายซินเทีย
และกางเขนกลับหัว ที่มีร่างของแมรี่อยู่บนนั้น...

สามปีถัดมา เจน ถูกประกาศว่าเป็นบุคคลสาบสูญ
บ้านของแมรี่ ถูกทิ้งร้าง
ไม่มีใครทราบว่า คุณนายซินเทียย้ายไปที่ไหน...

อ๊อดดดดด...
เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น อีกครั้ง
หญิงสาวผมแดงสยาย นอนหลับฟุบอยู่กับโต๊ะหนังสือ
"เจน เลิกเรียนแล้วนะ วันนี้เธอสัญญาว่าจะพาฉันไปบ้านนี่"
เด็กสาวผมแดง เงยหน้าขึ้นสบตากับเพื่อนใหม่ของเธอ
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก
"ไปซิ วันนี้แม่ของฉัน เตรียมอะไรสนุกๆไว้ให้เราทำเยอะเลย"
"แม่เธอชื่ออะไรนะ เจน" 
เด็กสาวถามเพื่อนสนิทคนใหม่อย่างตื่นเต้น...
เจน เงียบไปซักพัก สายตาของเธอทอดยาวออกไปนอกหน้าต่าง...
ดวงตาสีฟ้าที่เศร้าหมอง เหมือนยังมีความทรงจำบางอย่างถูกขังอยู่ในนั้น...

"แม่ฉันชื่อ... ซินเทีย มัวร์..."