เรื่องสั้น ลำดับที่ 1 : ฉันอยากเป็นเธอจังอลิช

อลิช... ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจจากฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน

ภายในห้องเต็มไปด้วยความมืด เธอมองไปยังปลายเตียงเห็นเพียงตู้เสื้อผ้าสีดำ 

ที่งับไว้ไม่สนิทเพราะชายเสื้อติดอยู่ เสียงลมพัดกระทบหน้าต่าง 

ปนกับความอ้างว้างของห้องยิ่งทำให้ความรู้สึกของเธอคลุมเครือ
"ฉันฝันหรือมันเป็นเรื่องจริง" สาวน้อยอายุ 14 หันตัวออกเพื่อเดินลงจากเตียง

เสียงหนึ่งที่เธอจำได้ก็ดังขึ้นมา "จะไปไหนละ อลิชชช" เธอชะงักกึกราวกับถูกสะกดไว้กับผ้าห่ม
"นั่นเธอเหรอ เอลิเซีย" ชื่อของหญิงสาวในชุดราตรียาวสีชมพู

ซึ่งเธอเห็นและรู้จักชื่อของหล่อนในความฝันนี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน 

ฉันฝันร้ายมาสามคืนติดแล้วนะ อลิช ลุกขึ้นอีกครั้ง 

เธอเดินลงไปยังชั้นล่างในบ้านสองชั้นซึ่งอยู่กันเพียงสามคน 

อลิช พ่อ และ คุณป้ามาธา อลิช พยายามเงียบเสียงที่สุด 

เพราะเธอไม่อยากให้ป้ามาธาลุกขึ้นมาอาละวาดกลางดึก

"พ่อคะๆ" อลิชปลุกพ่อซึ่งนอนหลับอยู่หน้าทีวี ที่ตอนนี้มีแต่เสียงซ่า
"ว่าไงคนเก่ง" โจนาธานหรี่ตามองลูกสาวตัวน้อยอย่างเอ็นดู
เขารับรู้ได้ถึงเสียงอันสั่นเทาของเธอ 

"หนูว่าหนูฝันร้าย"
โจนาธานลุกขึ้นพร้อมกับดึงลูกสาวเข้ามากอด
"มันแค่ฝันนะอลิช ไม่มีอะไรทำร้ายลูกได้หรอก"

กึก กึก กึก.... 

เสียงจากชั้นบนได้ทำลายความเงียบสงบของสองพ่อลูก
"รอพ่ออยู่นี่นะลูก" โจนาธานพูดพร้อมกับหยิบไม้เบสบอลติดมือไปด้วย
"พ่อคะ หนูขอไปด้วย"
"ไม่นะ ลูกต้องอยู่ที่นี่!!" โจนาธานหันมาตวาด

กึก กึก กึก กึก 

ครืดดดดดดๆๆๆๆ เสียงที่แสนน่ากลัวนั่น
เหมือนกำลังทำอะไรบางอย่างกับตู้เสื้อผ้าในห้องนอนอลิช

เสียงนาฬิกาบอกเวลา ตีสอง สิบห้านาที พรุ่งนี้เขาต้องไปทำงาน

และโจนาธานไม่มีเวลาให้กับเรื่องบ้าบออะไรทั้งนั้น
เขาสาวเท้าอย่างพรวดพราด ขึ้นบนไดไปจนถึงห้องนอนของลูกสาว
ราวกับบางอย่าวรู้ตัว ความเงียบปกคลุมบ้านอีกครั้ง
โจนาธานเอื้อมมือไปหาลูกบิด มือขวาเขากำไม้เบสบอลไว้แน่น

แกร๊กกก! 

เมื่อประตูแง้มออก มันเหมือนกับภาพลางๆที่ไม่แจ่มชัด
เขาเห็นผมสีแดงที่ดูรุงรัง ของเด็กผู้หญิง สูงพอๆกันกับอลิช
"นั่นใครนะ เธอเป็นใคร... ตะ ต้องการอะไร?"
ไร้ซึ่งคำตอบ พร้อมๆกับลมที่พัดกระชากให้หน้าต่างเปิดออก
โจนาธาน ได้ยินไม่ชัด แต่เขามั่นใจว่ามันเป็นคำๆนั้น

"ฉันอยากเป็น.... อลิช"

พระอาทิตย์ขึ้นอีกครั้ง...

เหนือหลังคาบ้านต้องสาปของอลิช
ป้ามาธา ตื่นนอนขึ้นมาทำอาหารเช้ารอไว้สำหรับทุกคน
"เมื่อคืนเกิดเรื่องบ้าอะไร?"
ป้ามาธา กล่าวขึ้นทำลายความเงียบบนโต๊ะอาหาร
"ไม่มีอะไรหรอกครับ หนูมันวิ่งในห้องนอนอลิช และเธอกลัวมาก"
โจนาธานกล่าวปัด แต่ในใจเขายังคงกังวลถึงสิ่งที่ได้ยินเมื่อคืน
เขาลุกขึ้นและเดินออกมาริมระเบียง อลิช นั่งเล่นอยู่ที่ม้านั่งตัวโปรด

อลิช ดูซึมไปไม่ใช่น้อย เธออดนอน และอ่อนเพลีย
จากฝันร้ายและภาพของเอลิเซีย ที่ตามหลอกหลอนตลอดคืน
"พ่อคะ" อลิช มอหน้าโจนาธาน เธอเห็นแววตากังวลใจ
และความกลัวผุดขึ้นแย่างชัดเจน
"เมื่อคืนพ่อคุยกับใคร?"
"พ่อคงเพลียมากจนเห็นภาพหลอนน่ะลูก อย่ากังวลไปเลยนะ"
"หนูรู้สึกแย่จังคะ ถ้าคืนนี้มันกลับมาอีก เราจะทำยังไง"
"ช่วงที่พ่อไม่อยู่สองสามวัน ลูกจะชวนเพื่อนมานอนด้วยกันก็ได้นะ"
อลิช ดูสดใสขึ้นมาเล็กน้อย เธอนึกถึง เซรีน ที่อยู่ห่างจากบ้านเธอไป
ไม่เกินสามบล็อก
"งั้นหนูชวนเซรีนมาค้างบ้านเรานะค่ะ"
โจนาธานยิ้มและพนักหน้าตอบรับ อลิชจัดแจงเข้าไปในบ้านและต่อโทรศัพท์หา เซรีน อย่างลิงโลด

"พ่อไปก่อนนะลูก ดูแลบ้าน ดูแลป้ามาธาด้วย"
โจนาธาน โบกมือลา พร้อมกับขึ้นรถกระบะออกนอกเมือง
สองสาว อลิช และ เซรีน ยืนส่งหน้าประตูบ้าน จนรถของโจนาธาน
หายลับไปจากถนน...

"เอาละไหนเล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้น" เซรีน เริ่มบทสนทนาอย่างไมรอช้า 

อลิช เล่าทุกอย่างที่เซรีน ควรรู้เธอดูสนใจกับใจมันมากเป็นพิเศษ
"อลิช ฉันว่าคืนนี้มันต้องเกิดขึ้นอีก " เซรีนพูดด้วยความมั่นใจ
"คืนนี้ ฉันอยากคุยกับเอลิเซีย!!" นั่นเป็นคำพูดที่อลิชไม่คิดว่าเซรีนจะพูดออกมาในวินาทีนั้น

ค่ำคืนคืบคลานเข้ามา ราวกับช่วงเช้ามีเวลาเพียงสามถึงสี่ชั่วโมง
บ้านทั้งบ้านตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
แน่ละ บ้านชานเมืองจะมีอะไรมากไปกว่านี้ละ
ป้ามาธา นอนหลับไปแล้วตั้งแต่หนึ่งทุ่มกว่า
ในขณะที่สองสาว เซรีน และ อลิช เฝ้าคอยเวลา...

ห้าทุ่มครึ่ง...

ยังไม่มีวี่แววสิ่งผิดปกติ
จนกระทั่งอลิช และ เซรีน เผลอตัวหลับไปบนเตียง

สิ่งหนึ่งก็เริ่มขึ้นในห้องนอน...

ลมพัดเข้าทางหน้าต่าง หอบเอาเศษใบ้ไม้ เข้ามาในห้อง
แสกกๆ แกร๊กๆ เซรีน สะดุ้งขึ้นมาจากเสียงนั้น
เธอหันไปมองอลิช ซึ่งยังคงหลับสนิทไม่รู้ตัว
"นั่นเธอเหรอ เอลิเซีย?" เซรีน ก้าวเท้าลงจากเตียง
เธอได้เสียงกุกกัก ในตู้เสื้อผ้า
ราวกับบางอย่างดลใจ ให้เธอหาต้นตอของมัน
เซรีน ค่อยๆเปิดตู้เสื้อผ้าตรงหน้าออก อย่างช้าๆ
และก่อนที่เธอจะทันได้รู้สึกตัว
มือเย็นเฉียบคู่หนึ่งโอบรัดรอบคอมาจากข้างหลัง
เสียงลมหายใจแผ่วเบากระซิบ อยู่ข้างหู
"เธอมันยุ่งไม่เข้าเรื่องสาวน้อย!"
สิ้นเสียงปริศนาคอของเซรีน ดัง กร๊วบบบบ
ร่างของเธอกระแทกกับพื้นห้องอย่างแรง

ในวินาทีนั้น.. 

อลิชรู้สึกตัวขึ้นมา
พบกับภาพตรงหน้าที่แสนสยดสยอง
"เซรีนน!!!" ร่างของเซรีน ซึ่งคอห้อยแกว่งไปมา ลุกขึ้นยืน...
"แกทำให้มันยากขึ้นนะ อลิช"
เสียงเล็กลอดออกมาจากปากของเซรีน แต่นั่นไม่ใช่เสียงเธออีกต่อไป

อลิช... ตั้งสติแล้วรวบรวมความกล้าทั้งหมด

กระโดดลงจากเตียงนอน ไปที่ประตูห้อง
กึก กึก กึก พระเจ้า!! มันล็อค....
พร้อมกับเสียงเท้าที่ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆจากทางด้านหลัง
วินาทีนั้น อลิช พยายามอีกครั้ง!!

ปึง ปึง ปึงงงง!! 

เสียงเคาะประตูจากด้านนอก ดังขึ้น
"อลิชช เกิดอะไรขึ้นในนั้น"
ป้ามาธา อยู่หน้าห้อง ขอบคุณพระเจ้า
อลิช กำลังจะตะโกนบอก แต่นั่นช้าเกินไป
ร่างของ เซรีน ถึงตัวเธอแล้ว
มือเย็นเฉียบปิดปากเธอไม่ให้พูดคำใดๆอีก
"อลิช อลิช หลานรัก พวกเธอเล่นอะไรกัน... โอ๊ะ! เธอเป็นใคร!."

ตึ้งง ตึ้งงง ตึ้งงงง 

เสียงร่างป้ามาธา กระแทกกับบันได
แล้วถูกลากลงไปอย่างไม่ปราณี
อลิช น้ำตาริน กับเสียงที่ได้ยิน ป้ามาธาคงไม่รอดแล้ว
เหมือนกับที่เซรีนโดน
"อลิช เธอกับฉันน่าจะคุยกันนะ..."
อลิช ไม่หวาดกลัวอีกต่อไป เธอโมโหเกินกว่าจะกลัว
"บอกฉันมาเลย แกต้องการอะไร!!"
อลิชหันมาตะโกนใส่ใบหน้าของเซรีน ที่มีแต่เลือด
ลมวูบหนึ่งพัดมา อลิช รู้สึกเหมือนถูกวางยานอนหลับ

ในภวังค์นั้น...

เธอกำลังเดินอยู่ในบ้านของตัวเอง
แต่มันใหม่กว่า ทุกอย่างดูแปลกตาไป
เธอเห็นเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันนัยต์ตาโศกเศร้า
เหมือนกำลังรวดร้าว และรอบางอย่าง
"พ่อบอกจะกลับมาหาฉัน อลิช พ่อสัญญากับฉันไว้แบบนั้น..."
เด็กสาวคนนั้น เดินออกไปหน้าระเบียงบ้านและนั่งลง
มองไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย...

"แล้วเธอมาทำร้ายฉันทำไม??" อลิชคิด แต่เอลิเซียได้ยิน
เธอมีพ่อไง อลิช เพราะเธอมีพ่อ ฉันอยากมีพ่ออีกครั้ง...
แต่นี่พ่อของฉัน ฉันไม่มีวันยกเขาให้เธอเด็ดขาด!
ในความคิดนั้น อลิช พยายามปลุกตัวเองให้ตื่น
แต่นั่นดูจะไร้ผล เธอตะโกนแต่เสียงเธอหายไป
อลิชรู้สึกเหมือนมีใครเอามีดมากรีดตรงแผ่นหลังของเธอ
ความเจ็บปวดยากที่จะอธิบาย...

อลิช ได้ยินเสียงเรียก... "ลูกรัก พ่อกลับมาแล้วลูก..."
นั่นพ่อนี่ อลิช ดีใจจนลืมความเจ็บปวด
เธอพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
แต่แล้วเหมือนตรงหน้ามีบางอย่างขวางอยู่
ใช่แล้วมันคือประตูเสื้อผ้าในห้องของเธอเอง

พระเจ้า! 

ทำไมมันเปิดไม่ออกละ ใครก็ได้ ช่วยหนูด้วย
พ่อคะ หนูอยู่ในนี้...
อลิช รวบรวมความพยายามครั้งสุดท้าย
เธอแง้มมันออกได้จนเห็นแสงสว่างลางๆที่พื้นห้อง
แต่แล้วภาพที่เธอเห็น ทำให้เธอไม่เชื่แสายตาตัวเอง
โจนาธาน กำลังกอดอลิช ที่ทำท่าตกใจอยู่บนเตียงนอน
ราวกับกลัวตู้เสื้ิอผ้าที่อยู่ตรงหน้า

"พ่อคะ หนูอยู่ในนี้ นั่นมันเอลิเซีย มันขโมยร่างหนูไป!!"
อลิช ก้มหน้าร้องไห้อยู่ในตู้เสื้อผ้า....
"ฮืืืออๆๆ ไม่!! อย่าเอาพ่อฉันไป..."
อลิช เงยหน้าขึ้นอีกครั้งเพื่อมองพ่อ
ด้วยความหวังว่าพ่อจะเปิดประตูมาและช่วยเธอออกไปได้
แต่ภาพตรงหน้า คือ ใบหน้าอันยิ้มเยาะของเอลิเซีย ในร่างของอลิช
"รับรู้ซะซิ ตวามรู้สึกของฉัน..."
พร้อมกับมือที่ปิดประตูเสื้อผ้าอีกครั้ง ปึ้งงงงงงง!!!!
ราวกับตอกย้ำว่า อลิช ไม่มีทางออกมาอีก ชั่วนิรันดร์....