เรื่องสั้น ลำดับที่ 2 : ห้องน้ำสีเลือด

บนถนนหลวง...

หมายเลข 376 ตัดกับรัฐมิสซูรี่

ปีเตอร์ เด็กชายหัวดี เรียนเก่ง กำลังย้ายของเข้ามาอยู่ใหม่
กับลุงแอนโธนี และป้าแคทเธอรีน ในฐานะบุตรบุญธรรม
หลังจากเหตุการณ์ฆาตกรรมหมู่อันพิลึกพิลั่น
เกิดขึ้นกับครอบครัวของเขา พ่อ แม่ น้องสาว ของเขา
ถูกฆ่าตายอย่างปริศนาในห้องน้ำของบ้านตัวเอง
ทั้งสามถูกฆ่า และชำแหละอวัยวะ กระจัดกระจายอยู่ในตัวบ้าน
สภาพศพของทั้งสามถึงกับถูกบรรยายลงข่าว
ตามหน้าหนังสือพิมพ์ชื่อดังหลายสิบฉบับ สามวันติดต่อกัน
และแน่นอน นั่นทำให้เขาเลิกพูดคุยกับสิ่งมีชีวิตทุกชนิด

"ทานอะไรซักหน่อยซิหลาน"
ลุงแอนโธนี พยายามลดบรรยากาศตึงเครียดบนโต๊ะอาหาร
"นี่คือบ้านใหม่ของหลานนะ เราสองคนจะดูแลหลานให้ดีที่สุดจ๊ะ"
ป้าแคทเธอรีนพูดเสริม พร้อมกับจับมือของ ปีเตอร์ อย่างทนุถนอม
นั่นทำให้เขาสะดุ้งเฮือก... ปีเตอร์สะบัดมือออกราวกับมือของป้าช่างน่ารังเกียจกว่าสิ่งใดบนโลก
"อย่าแตะตัวผมอีก..." คำพูดนั่นทำให้ทุกอย่างยิ่งเงียบงันกว่าเดิม
ปีเตอร์ผละจากโต๊ะอาหาร เขาเดินขึ้นไปยังห้องนอนใหม่
โดยไม่สนใจที่จะสนใจคำตอบใดๆอีก
ทิ้งไว้เพียงสีหน้าอันซีดเผือดของ ลุงกับป้า ที่มองหน้ากันอย่างอึดอัดใจ

"ห้องน้ำนั่น... ห้องน้ำนั่น..." ปีเตอร์ นอนกอดเข่าอยู่บนเตียง
พึมพำคำเดิมๆ ซ้ำกัน อยู่ตลอดเวลา
ภาพของครอบครัวยังคงติดตา ปีเตอร์อยู่ที่นั่น...

ความคิดเขาพาย้อนกลับไป...
ในวันอันแสนอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ
เขายังจำกลิ่นคลอรีนในสระน้ำหลังบ้านที่เล่นกันกับ เคธี 
น้องสาววัย 9 ขวบ ของเขาได้อยู่เลย
"ขึ้นจากสระแล้วไปอาบย้ำได้แล้วจ๊ะ เด็กๆ" เสียงของแม่ดังขึ้น
เพื่อเตือนว่าถึงเวลามื้อเย็นแล้ว

เขาพาเคธี่ ไปอาบน้ำ จริงๆ ปีเตอร์รู้สึกถึงสิ่งแปลกๆอยู่เสมอ
เวลาเข้าห้องน้ำ ในบ้านหลังนี้
ตอนแรกเขาคิดว่าคงเป็นกลิ่นสีที่เพิ่งจะทาใหม่
แต่ยิ่งนานวัน เขายิ่งรู้สึกถึงกลิ่นที่คล้ายกับคาวเลือด...
"เธอเคยได้กลิ่นอะไรไหม เคธี่?"
ปีเตอร์วัย 13 ปี ถามน้องสาวที่กำลังเล่นน้ำในอ่างอย่างสนุกสนาน
"ไม่นะพี่ หนูไม่เคยได้กลิ่นอะไรเลย"
เสียงใสๆตอบมาพร้อมกับ การตีน้ำใส่หน้าพี่ชาย
"ฉันคงคิดมากเกินไป กลิ่นจากห้องวิทย์อาจทำให้ฉันประสาทกิน"
ปีเตอร์คิดและบอกตัวเองแบบนั้น แม้แต่ตอนนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร

"ปีเตอร์ พรุ่งนี้ลูกต้องไปเข้าค่ายที่โรงเรียนนี่?" เสียงของพ่อทำลายความคิดฟุ้งซ่านของเขา
"ครับๆ ใช่ครับพ่อ ไปแค่สองวันเองครับ..."
"จัดของให้เรียบร้อยนะลูก กลับมาเราจะไปทะเลกัน ดีไหมละ?"
"ว้าววว นั่นฟังดูเยี่ยมเลยคะ!!" เคธี่ ตะโกนสนับสนุน
ทุกคงดูมีความสุขไปกับแผนการท่องเที่ยวสุดสัปดาห์นี้

รุ่งเช้า...

ปีเตอร์ ขึ้นรถโรงเรียนไปแต่เช้า พร้อมกับโบกมือลาครอบครัว
ที่ยืนส่งเขาอยู่หน้าประตูบ้าน "อีกสองวันพบกันครับ"
ปีเตอร์โบกมือลา โดยไม่รู้ตัวเลยว่า นั่นคือการร่ำลาครั้งสุดท้าย

หลังจากนั้นสองวัน... 

เมื่อปีเตอร์กลับมาบ้าน เขาพบว่าตัวเองรู้สึกใจหายอย่างประหลาด
นับตั้งแต่ก้าวเท้าลงจากรถ ช่วงเวลาเย็นแล้ว แต่ไฟในบ้านยังคงมืดสนิท
"วางแผนเซอร์ไพรส์อะไรกันนะ" ปีเตอร์ปลอบใจตัวเอง
บ้านเงียบเชียบราวกับไร้คนอยู่มานับปี
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ทุกคนฮะ ผมกลับมาแล้วนะ...

แอ้ดดดด.... 

เสียงประตูเปิดออกเองจากแรงเคาะของเขา
พระเจ้า! มันไม่ได้ล็อคนี่....  ปีเตอร์ไม่รีรออะไรอีกต่อไป เขาทิ้งกระเป๋า ทิ้งทุกอย่าง
บางอย่างบอกเขา ให้ตรงไปที่ "ห้องน้ำ" นั่น..
วิ่งไปดูมันซิ วิ่งไป!! ปีเตอร์...

ตึก ตึก ตึก... 

เสียงหัวใจของปีเตอร์เต้นแทบไม่เป็นจังหวะ
เขาวิ่งตรงไปยังห้องน้ำ ขณะที่ลมภายในบ้านปะทะหน้า
กลิ่นบางอย่างชัดมากจนเขาจำมันได้
เลืิดดดด!!! แต่มันกลิ่นเลือดใครกันละ...

ก่อนที่ความคิดอื่นจะพุ่งเข้ามาอีก...
"โอ๊ยยย!" ปีเตอร์ล้มลง
และพบว่าตัวเองเหยียบบางสิ่งที่พื้น มันนุ่มๆ ลื่นๆ
เขาตั้งสติและสำรวจรอบๆ ตัว
ในที่สุดภาพที่น่าสยดสยองในชีวิตก็เกิดขึ้นตรงหน้า
กองอวัยวะ ลำไส้เป็นขดๆ หัวใจ ตับ กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นห้อง
ประตูห้องน้ำตรงหน้าเปิดอ้า เผยให้เห็นสิ่งที่ติดตาเขาไปชั่วชีวิต
"พ่อ แม่่ เคธี่ ม้ายยยยยยยยยย!!!!" เขาคลุ้มคลั่งแทบเสียสติ
ศพของทั้งสามถูกวางกองรวมกันอยู่ในอ่างอาบน้ำ...
แต่เขายังมีสติพอจะโทรแจ้งตำรวจ
"คะ คือ คือ คุณตำรวจเหรอครับ กรุณาด้วยเถอะครับ 

มาที่บ้านผม มาเดี๋ยวนี้!! เดี๋ยวนี้! ทุกคนตายหมดแล้วว ฮือๆๆ"
เขาพูดเร็ว ละล่ำละลักจนฟังไม่รู้เรื่อง

หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น...

ตำรวจยกขโยงกันมาพร้อมบรรดาสำนักพิมพ์ นักข่าว 
เหมือนถนนทุกสายมุ่งสู่บ้านของเขา "ห้องน้ำนั่น ห้องน้ำนั่น..." 

สิ่งเดียวที่เขาบอกตำรวจได้ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ตำรวจ ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มขึ้นเลยแม้แต่น้อย

จนถึงตอนนี้...

ยังคงไม่มีเบาะแสของคนร้าย
และบ้านของปีเตอร์ถูกกั้นไว้ เป็นพื้นที่หวงห้ามของรัฐ
เพื่อนบ้าน ที่ทราบข่าว ต่างทยอยย้ายหนี
ประกาศขายบ้านไปตามๆกัน
จนถนนแถวนั้น แทบจะไม่มีบ้านคนจริง อาศัยอยู่เลย...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูห้องนอนทำให้ความทรงจำของปีเตอร์หยุดลงชั่วคราว
"ปีเตอร์ ลุงกับป้า จะเข้าเมืองหลานต้องการอะไรไหม?"
เงียบ.... คงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดที่ปีเตอร์จะให้ได้
เขาได้ยินเสียงลุงกับป้าเดินลงไป อีกไม่กี่นาทีถัดมา
เสียงรถสตาร์ทเครื่องดังขึ้น ลุงกับป้า ไปแล้ว...

"ฉันต้องทำอะไรซักอย่าง.." ปีเตอร์คิด
บางอย่างบอกเขาให้ไปที่เกิดเหตุอีกครั้ง
"เอาซิ เป็นไงเป็นกัน..."
ปีเตอร์บอกกับตัวเอง เขาคว้าอุปกรณ์ที่จำเป็นเท่าที่นึกได้
ลุงบอกเขาว่า ลุงมีรถมอไซค์ในโรงรถ และเขาสามารถใช้ได้
กุญแจรถถูกทิ้งไว้กับมอไซค์คันนั้น ปีเตอร์ ไม่รอใครอนุญาตอีก
เขาขับมันออกไปจากบ้าน มุ่งหน้าตามถนนที่คุ้ยเคย
เป้าหมายคือบ้านเก่าของเขา สุสานของ พ่อ แม่ และน้องสาว
เขาจะจบมัน เรื่องทุกอย่าง และห้องน้ำห้องนั้น...

เหมือนไม่กี่อึดใจ...

ปีเตอร์ พบว่าตังเองอยู่หน้าบ้านของเขาอีกครั้ง
เส้นสีเหลืองถูกวางขึงไว้โดยรอบบริเวณบ้าน เพื่อบ้านแทบไม่มีใครอยู่
ไฟตามทางหรี่จนไร้ความหมาย
ปีเตอร์รวลรวมความกล้าทั้งหมด ลงจากรถ แล้วเดินเข้าไป
ฝ่าแนวกั้น และป้ายเตือนห้ามบุกรุก...

ประตูถูกลมพัด มันแง้มออก ราวกับแสยะยิ้มต้อนรับเจ้าของเดิม
ปีเตอร์ ยืนอยู่หน้าประตู เขาสาบานได้ว่าได้ยินเสียงน้ำล้นดังมาจากในบ้าน
ใครกันละ ใครกล้าเข้ามา พวกจรจัด คนไร้บ้าน
ใครกันจะมาในสถานที่แบบนี้...

"คิก คิก..." เสียงเคธี่นี่ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง 

เสียงหัวเราะเล็กๆนั่นเขาจำมันได้ เสียงน้องสาวแสนสวยของเขา..."เคธี่ๆๆ"
ปีเตอร์เดินเข้าไปในบ้าน พร้อมกับมือที่กำไฟฉายไว้แน่น
ประตูบ้านปิดเองอีกครั้ง ปึ้งงงงง....
ราวกับจากนี้ไป ฉันจะไม่ให้ใครได้กลับออกมาอีกเลย...

ห่างจากเวลาที่ ปีเตอร์ไปถึงบ้านที่เกิดเหตุได้ไม่นาน
ลุงและป้าของเขา รู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาด
จนต้องขับกลับมาบ้านเพื่อเช็คว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี
แน่นอน เหมือนลางสังหรณ์นั้นมันแม่นเกินไป

ทั้งสองใจหายเมื่อรู้ว่า ปีเตอร์ หายตัวไป พร้อมกับมอไซค์ในโรงรถ
"คุณคะ หรือว่าปีเตอร์คิดจะ..." เธอไม่กล้าพูดสิ่งที่คิด
"คุณรออยู่ที่บ้านนะ ผมจะออกไปตามหลานหลับมา"
ลุงแอนโธนี ก้าวเท้าอย่างรีบร้อนออกจากบ้าน ขึ้นรถที่จอดทิ้งไว้
"ขอให้เธอยังปลอดภัยนะ ปีเตอร์" ลุงแอนโธนีได้แต่ภาวนา...

ในบ้านที่เกิดเหตุฆาตกรรมหมู่ปริศนา...
เสียงน้ำในห้องน้ำ ยังคงดังอยู่ชัดเจนสำหรับเขา
ตามพื้นห้อง ผนัง ยังคงมีคราบเลือด
กลิ่นคาวเลือดยังคงคละคลุ้งและสดใหม่...
ปีเตอร์ เดินมาจนถึงหน้าห้องน้ำซึ่งประตูถูกปิดอยู่
"เคธี่ นั่นเธอใช่ไหม เธออยู่ในนั้นเหรอ?"
สิ้นคำถามของ ปีเตอร์ เสียงน้ำที่ดังตลอดเงียบลงเหมือนปิดสวิท
เงาสีดำ เคลื่อนตัวผ่านหลังปีเตอร์ไปอย่างช้าๆ และนั่นดูเหมือนเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
"สมควรตาย... สมควรแล้ว..." เสียงลึกลับดังขึ้น
มันแหบพร่า และสำเนียงดูแปร่งไม่เหมือนคนท้องที่
"แกเป็นใคร..?!" ปีเตอร์ ตะโกนถาม ความกลัวและความกล้ากำลังต่อสู้ในใจของเขา
ไม่มีเสียงตอบกลับ มันเงียบ และเย็นกว่าเดิมหลายร้อยเท่า

ครืดดด ครืดดด ครืดดด.... 
เสียงสิ่งของบางอย่างถูกลากดังขึ้นรอบบ้าน
ปีเตอร์ เหลียงมองรอบตัว และสายตาของเขสหยุดลงตรงหน้าต่าง
ชายชุดดำสวมหมวก ยืนอยู่ตรงหน้าต่างนั่น
ใบหน้าเขาซูบผอมราวกับกระดูก รอยยิ้มนั่นทำให้ปีเตอร์ขนลุก
"ปีเตอร์ช่วยด้วยย!" ปีเตอร์หันไปตามเสียงนั่น
ประตูห้องน้ำเปิดออก เผยให้เห็น อ่างอาบน้ำที่เขย่าอย่างแรง
เหมอยกับมีบางอย่างดิ้นอยู่ในนั้น ปีเตอร์เดินเข้าไป สิ่งที่เขาเห็น
คือ หัวของพ่อ แม่ และเคธี่ กลิ้งขลุกๆ กระทบกันไปมา
ปากเปิดอ้า ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ...

ปีเตอร์ ก้มหน้าร้องไห้อยู่ที่พื้นห้องน้ำ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเขาพบบางอย่าง
นี่อาจเป็นคำตอบของกลิ่นเลือดประหลาดๆ ที่เขารู้สึก
"NYPD1963" รหัสถูกเขียนด้วยปากกา ตรงฐานล่างของอ่าง
มันเล็กมากจนแทบสังเกตไม่เห็น...
นี่มันเลขคดี ใช่แล้วอ่างนี่เคยเป็นวัตถุพยานมาก่อน
คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เขาเคยอ่าน โทมัส มอริสัน
ฆาตกรโรคจิตที่ฆ่าเหยือสาวกว่า 30 ศพ ในอ่างอาบน้ำ
หรือว่าแกคือ....
"ฉันคิดถึงการฆ่ามาตลอดเลย ปีเตอร์..." เสียงปริศนาพูด
"กะ กะ แกคือโทมัส" ปีเตอร์ตาเบิกกว้างเมื่อทุกอย่างชัดเจนแล้ว
"และแกคือเหยื่อรายใหม่ของฉันไงปีเตอร์!"
วิญญาณชั่วร้ายของโทมัส เคลื่อนเข้ามาใกล้เขายิ่งขึ้น

ปีเตอร์หยิบบางอย่างออกมาจากเป้...
"ฉันคิดไว้แล้วว่าจะเผาที่นี่ซะ และแกจะได้มอดไหม้ไปกับที่นี่!!"
ปีเตอร์ หยิบถังน้ำมันที่เตรียมมา วิ่งไปทั่วบ้าน เขาต้องการแก้แค้น
ไฟแช็คในมือพร้อมแล้ว ปีเตอร์เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย
เขาลงไปยืนในอ่างที่ว่างเปล่า อ่างของโทมัส
เขาราดน้ำมันลงหัวของตัวเอง

"จบมันซะ! พ่อครับ แม่ครับ เคธี่ พี่จะไปอยู่กับเธอแล้ว"
ปีเตอร์จุดไฟแช็คแล้วทิ้งมันลงในอ่าง ไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว
ภาพที่ปีเตอร์เห็นขณะที่เปลวไฟลุกไหม้ตัวเขา
คือภาพของวิญญาณโทมัส ฆาตรโฉด กำลังมอดไหม้
มันกำลังไหม้ไปพร้อมๆกับสิ่งที่ชักนำวิญญาณของมันมา
อ่างน้ำอาถรรพ์นี่ไงละ!

"อ๊ากกกกกกกซ์!!!"
เสียงโหยหวนของปีเตอร์เริ่มดังขึ้นมาบ้าง
มันร้อนเหลือเกิน ความทรมานจากการถูกไฟคลอก
"ปีเตอร์ๆๆ หลานอยู่ในนั้นหรือเปล่า?"
นั่นเสียงลุงนี่ เสียงรถดับเพลิงก็มา.....
ปีเตอร์ยิ้มครั้งสุดท้าย เขาทิ้งตัวลงนอนในอ่าง
"ผมเสียใจ แต่นี่คือทางเดียว..." ร่างของเขาบิดเกร็งอีกครั้งในอ่าง
ปีเตอร์ตายแล้ว... บ้านของเขา ถูกไฟไหม้ไปพร้อมๆกับเขา
ปีเตอร์ จบเรื่องอย่างที่เขาพูดไว้จริงๆ

หนึ่งเดือนถัดมา... 

สถานที่นั้น ถูกทำให้กลายเป็นสุสานอย่างสมบูรณ์
ไม่มีใครคิดจะสร้างที่อยู่อาศัยตรงที่เกิดเหตุอันน่าสลดใจนั้นอีก
บนป้ายหลุมศพของ ปีเตอร์ มีคำจารึกไว้อาลัยว่า

"พ่อ แม่ เคธี่ ผมกลับมาบ้านแล้ว..."